Mała kwiaciarnia w Tokio. Yukihisa Yamamoto [recenzja]

 Nie możesz odejść” - stwierdził były przełożony Kikuko podczas ich wieczornego spotkania w jednej z tokijskich knajpek. Dziewczyna nie czuła się jednak ani zaszczycona, ani onieśmielona tym wyznaniem, ponieważ kryła się za nim groźba i próba szantażu. Z niekomfortowej rozmowy ratuje ją kobieta z magnolią we włosach - Marita, właścicielka niewielkiej kwiaciarni. Niespodziewanie składa ona propozycję pracy dla Kikuko, która jednak mocno odbiega od tego, czym dotąd się zajmowała. Tajemnicza Marita od razu intryguje Kikuko, która decyduje się przyjąć wyzwanie. Dopiero z czasem dziewczyna zaczyna rozumieć, że ta zwyczajna z pozoru kwiaciarnia rządzi się własnymi zasadami.

Bestia z Monachium. Rory Clements [recenzja]

 

Detektyw Sebastian Wolff nie chciał prowadzić tej sprawy. Brutalne zabójstwo młodej Angielki oznaczało burzę w mediach a co najgorsze osobiste zainteresowanie śledztwem najważniejszych nazistowskich oficjeli z Hitlerem na czele. Podjęcie się tego zadania było samobójcze i Wolff doskonale zdawał sobie z tego sprawę. W połowie lat 30. w Monachium nie było jednak miejsca na sprzeciwianie się rozkazom. Z duszą na ramieniu i odrażającym współpracownikiem Winterem u boku, detektyw rozpoczyna śledztwo, które nie ma prawa potoczyć się dobrze.

Sekretna miłość. Krystyna Mirek [recenzja]

 

Hania z drżeniem serca wyczekiwała ulotnych momentów, gdy dziedzic Radosław Pawlicki mknął w oddali na swoim koniu. Chociaż nigdy z nim nie rozmawiała, a on nie zdawał sobie sprawy z jej istnienia, ten młody mężczyzna coraz częściej pojawiał się w myślach skromnej, chłopskiej dziewczyny. Kiedy pewnego dnia spotykają się w lesie, nawiązuje się między nimi nić porozumienia i trudnej do wyjaśnienia czułości.

Za horyzontem zdarzeń. Radosław Rutkowski [recenzja]

 Na pogrzebie ciotki Marcin czuje się przytłoczony i w potrzasku. Chociaż ma wsparcie partnerki, przebywanie z najbliższą rodziną od dawna działa na niego bardzo negatywnie. Z jednej strony ma wrażenie, że jest niewidoczny, wiecznie w cieniu brata, z drugiej zaś tli się w nim poczucie, że wszystkie złe emocje są wymierzone w jego osobę. Jego obroną stają się sarkazm i czarny humor, które jednak najczęściej zniechęcają do niego innych ludzi.

72 pory roku. Kalendarz japoński drogą do odporności psychicznej i siły. Antonio Antefermo [recenzja]

 

Odrzućcie klasyczny podział roku na wiosnę, lato, jesień oraz zimę. Wschodnia kultura już wieki temu zauważyła, że upływający czas zasługuje na większą uwagę, podążanie za rytmem mikrosezonów rozwija lepszą świadomość nas samych oraz natury, która nas otacza. Tradycyjny kalendarz japoński dzieli się na dwadzieścia cztery sekcje słoneczne, a każdą z nich podzielono na trzy mikrosezony, co łącznie dało siedemdziesiąt dwa mikrosezony. Choć może brzmieć to skomplikowanie, okazuje się nad wyraz proste i genialne jednocześnie. Antonio Antefermo przybliża nam tę filozofię, zachęcając jednocześnie, abyśmy w pędzie codziennego życia, zaczęli doceniać mniejsze fragmenty upływającego czasu, bo to z nich składa się większa całość.